Wat is het lang geleden dat ik hier nog een kijkje kwam nemen.
Wat voelt het vreemd.

Ik ben er nog.
Goed anderhalf jaar later.
Ik dacht die web-log maar te laten voor wat hij was. Maar toch, helemaal loslaten lukt blijkbaar niet.

Hoi. Hallo. Hej.

Met mij gaat het goed.
We wonen nu in ons eigen huisje. Met een tuintje. En vakantiegevoel bij zonnig weer.
We hebben ons verloofd. Ons huwelijk gaat door in september. Spannend en groots, maar ook erg juist.
Ik werk nog steeds op dezelfde plek. Ik werk er meestal graag. De crisis maakt dat er op dat vlak toch ook nog steeds onzekerheid is, maar daar probeer ik me niet al txe9 veel zorgen in te maken.

Ik ben nog steeds ik.
Ik lees deze ‘oude’ berichten en merk dat ik eigenlijk nog niet veel veranderd ben.
Ik leef.  Ik pieker. Ik maak van muggen olifanten. En probeer er dan weer muggen van te maken. Ik geniet.

Ik analyseer.

Misschien een beetje te veel, soms.

Maar ach… als dat eigen is aan wie ik ben, heeft het dan wel zin te proberen ertegenin te gaan?

Ik zwaai.
Ik zeg geen vaarwel, maar wel tot ziens.

*knipoog*

Ik ben weggegaan. Vrij vlot en op een manier zoals ik het niet verwacht had.
Al die angsten en twijfels lijken nu wat overbodig, maar lijken angsten en twijfels dat achteraf niet altijd een beetje?

Ik ben blij dat ik er weg ben. Ik heb uiteindelijk de job gekregen die ik van alle sollicitaties die ik had lopen het liefste wou. Customer Services Representative bij een internationaal bedrijf.  Ik ben de eerste maandag van december hier begonnen en ik kan zonder veel reserves zeggen dat ik me hier goed voel.  Omgaan met mensen die normaal reageren en niet heel de tijd het slechtste verwachten en/of uitspreken, is een hele verademing voor mij. Omdat ze hier gaan overschakelen naar een nieuw systeem en het volgens mijn bazen niet nuttig was me het oude systeem nog aan te leren, heb ik nog niet echt kunnen kennismaken met mijn nieuwe job, maar toch zie ik me daar wel tegen opgewassen. Er is veel nieuwe informatie en ik moet behoorlijk wat (nu nog) moeilijke dingen onder de knie krijgen, maar ik denk wel dat het me zal lukken. Ik heb mijn nieuwe collega’s de afgelopen weken goed in het oog gehouden en ik heb een goed gevoel bij de taken die ik uiteindelijk zal moeten gaan uitvoeren.  Het belangrijkste is dat ik ook het leuke in de job zie. Er is meer dan alleen maar kopies nemen en archiveren.  Er is ook wat inhoud.  En – voor mij ook belangrijk -, er is ook Duits.

De verandering van job is ook in mijn persoonlijke leven te merken. Ik loop niet meer zo op de tippen van mijn tenen en kan me weer ontspannen. Toch is het geen gemakkelijke periode: vrientje is geopereerd en zal een hele tijd moeten revalideren. Op zich heeft dat niet veel met mij te maken, maar ik maak me voortdurend zorgen over hem en dat breng toch ook nog wel wat spanning met zich mee.  Ik weet natuurlijk wel dat het uiteindelijk allemaal in orde komt, maar ik vind het toch erg om te zien dat hij zich niet goed voelt en pijn heeft. Ik vind het ook wel een beetje jammer dat ik alle leuke dingen, die met deze tijd van het jaar te maken hebben, alleen moet doen. Ik mis vrientje wel als ik alleen de stad in trek op zoek naar kadootjes en zo…  Ik houd wel van een melig kerstshopgevoel. Beetje snoezelen en kadootjes kopen voor elkaar… Volgend jaar ga ik ter compensatie voor een dubbele portie. ;o)

Op mijn vorige job ging het allemaal redelijk vlot. Iedereen wist van iedereen dat er wel een dag zou komen waarop men zou weggaan, dus werd daar op een open manier mee omgegaan. Mijn teamleader had er alle begrip voor, en steunde me zelfs in mijn beslissing. Door mijn situatie nu besef ik dat een dergelijke reactie eerder uitzondering dan regel is.

Mijn collega en ik zijn respectievelijk de vierde en vijfde die dit jaar deze job uitvoeren. Mijn baas heeft daardoor een vreselijke (terechte) angst dat ook wij vertrekken, en net dat maakt dat ik zelf enorm bang was/ben om duidelijk te maken dat ik ga. Ik vind dat ik genoeg redenen heb om te gaan, en ik weet dat ik moet gaan en ik zal ook gaan, maar toch… deze weken zou ik liever niet door moeten. Boze blikken omdat mensen me kwalijk nemen dat ik wegga. Mijn baas die elk moment probeert om me nog te overtuigen om toch te blijven. Mijn collega die niet ophoudt met zeggen dat ik haar niet in de steek mag laten. Mijn HR manager die me plots een enorme promotie belooft. En daartussen ik die het zo moeilijk vind om mensen teleur te stellen. Ik weet dat ik voet bij stuk moet houden en dat ik niet mag/kan toegeven, maar ik vind het ontzettend moeilijk om rechtuit te zeggen dat ik zeer binnenkort wegga. Verder dan ‘ik voel me hier niet goed en denk er serieus over na om weg te gaan’, ben ik nog niet geraakt. Mijn baas vraagt me imjn beslissing nog tot vrijdag uit te stellen en ik zeg hem dat ik er nog eens over zal nadenken, hoewel ik zeker weet dat ik er niet meer over moet nadenken. Ik durf de confrontatie gewoon niet aan, ook al weet ik dat ze onvermijdelijk is. Ik weet niet waar ik juist zo bang voor ben, maar het stopt niet. Het vreet me op. Het stomme is dat ik dat enkel en alleen aan mezelf te danken heb. Ik maak het mezelf moeilijk. Ik ben een eeuwige twijfelaar.

Of neen: ik doe alsof ik een eeuwige twijfelaar ben.

Silly silly me.

Elke dag opnieuw valt me op dat mensen soms vreemd in elkaar zitten.

Ik ook, trouwens.

Ik verschiet soms van mezelf. Ik ben bijvoorbeeld over het algemeen een sociaal ingesteld mens. Dat wil zeggen: ik heb graag mensen om me heen, ben niet graag alleen, enz… Toch ontdek ik stilletjesaan ook asociale trekjes bij mezelf. Op de trein of de metro onderweg naar of van het werk ben ik liever alleen. Ik wil me dan verdiepen in een boek en als ik onverwacht een bekende ontmoet, kan ik de teleurstelling soms moeilijk verbergen. Zo gebeurt het ook dat ik het perron oploop, iemand bekend zie staan en er dan vervolgens voor zorg dat die persoon mij niet opmerkt, zodat ik toch alleen kan zijn.  Het is niet dat ik die mensen niet graag heb. Ik wil op de trein/metro gewoon alleen zijn met mezelf, mijn gedachten en mijn boek.

Verder is het ook vreemd hoe snel bepaalde dingen kunnen gaan. Vorige week had ik nog het gevoel dat ik onherroepelijk vastzat in mijn job. Enkele sollicitatiegesprekken later weet ik dat ik hier niet lang meer zal blijven, en maak ik me vooral zorgen over hoe en wanneer ik dat aan mijn baas zal moeten vertellen. Ik weet dat die confrontatie onvermijdelijk is, maar ik ben echt bang voor zijn reactie. Hij kan me niet tegenhouden, maar ik weet dat hij het me heel moeilijk zal maken. De twijfels zijn bovendien ook nogal groot. Ik heb vorige keer een verkeerde keuze gemaakt en dat wil ik nu ten allen prijze vermijden. Jobhoppen is niets voor mij.  Ik heb nood aan stabiliteit op dat gebied. Nog vreemd is dat hoe enthousiaster een bedrijf over mij/mijn profiel is, hoe onzekerder en gestresseerder ik word. Ik ben bang voor de verwachtingen die ze van me hebben en ik ben bang dat ik die verwachtingen niet kan inlossen. Een echte kwezel, dat ben ik. ) Natuurlijk ben ik ook wel blij dat er zich zo snel toch weer een nieuwe kans aanbiedt. Er is hoop… en… van horen zingen weet ik dat hoop doet leven.

Het is deze keer echt heel lang geleden sinds ik hier nog iets postte. Bij tijd en wijle heb ik het overwogen om mijn blog gewoon stop te zetten. Ik denk niet dat hier nog veel mensen komen kijken en/of lezen, en de relevantie van het geheel is in die optiek soms nogal ver te zoeken. Het is ook voor mij wel duidelijk dat deze blog een uitlaatklep is op momenten dat ik een uitlaatklep nodig heb. Op dergelijke momenten is deze blog dan ook echt wel zinvol voor mij. Enkel en alleen voor mij waarschijnlijk, want echt leuk kan het niet zijn om steeds weer de negatieve dingen mijnes levens te lezen.  Ik heb ook al overwogen om het ouderwetse dagboek weer in te voeren, maar om xe9xe9n of andere reden lijkt dat toch ook niet altijd te werken. Ik denk dat het blijven schrijven op deze blog te maken heeft met het feit dat je af en toe een bemoedigende, troostende reactie krijgt van iemand die meeleest, wat maakt dat je je gehoord voelt.

Dat ik op dit moment ook even een uitlaatklep nodig heb, had u na voorgaande uitingen natuurlijk al wel kunnen raden. 

Ik ben nu drie maanden aan het werk op mijn nieuwe job. Management Assistant. Of noem het: secretaresse. Beide termen dekken uiteindelijk dezelfde lading. Ik ben hier met een klein hartje aan begonnen. Ik was zoals gewoonlijk bang en onzeker, maar toch… hoe langer je aan het werk bent, hoe meer je volgens mij  je eigen kunnen kan inschatten.  Ik was er dus toch enigszins van overtuigd dat ik het wel zou kunnen. Ik wist dat het niet makkelijk zou zijn in het begin. Het clichxe9 "Alle begin is moeilijk" is niet voor niets een clichxe9. Maar toch.  Je verwacht bepaalde dingen omdat ze beloofd zijn of omdat ze logisch lijken, en als aan je verwachtingen niet voldaan wordt, ben je teleurgesteld. Ik verwachtte een opleiding, omdat die me beloofd was, maar ik heb geen opleiding gekregen. Ik verwachtte begeleiding, omdat dat me eveneens beloofd was – meer zelfs: het was voor mij een voorwaarde om uiteindelijk voor deze job te kiezen – maar ik kreeg helemaal geen begeleiding. Integendeel.  Ik citeer mijn baas op mijn eerste werkdag: "Het is beter om je vanaf dag xe9xe9n in het diepe te gooien."  Dat is fout. Mijn baas wist duidelijk niet dat ik in het begin houvast nodig heb. Het kan goed zijn dat die strategie voor anderen wel werkt, voor mij werkt ze niet. Ik had dat ook aangegeven bij mijn sollicitatie en zelfs later nog. Ik voelde me van in het begin een beetje "in het zak gezet". Komt daarbij dat ik hier alleen zat om een team van acht advocaten te ondersteunen. Advocaten die het geweldig leuk vonden dat ze plots weer een secretaresse hadden. Gevolg: heel veel werk en heel veel stress. Niet dat het werk zo veeleisend is: kopixebren, kopixebren en nog eens kopixebren en dingen overtypen. Maar altijd alles op het laatste nippertje. Als het eigenlijk al bijna txe9 laat is. Bovendien zijn enkele van die advocaten xe9cht moeilijke mensen. Zo moeilijk dat ze zelf toegeven dat ze echt moeilijk zijn. Opvliegend, veeleisend, humeurig…  Maar goed… ik wist dat er een maand later een nieuwe collega zou komen. Dat zij – ocharme – voor de moeilijkste van mijn bazen zou mogen werken. En niet alleen voor hem, ook nog voor enkele anderen. Dat ik dus minder werk zou hebben. Dat ik een collega zou hebben.  Dat er iemand zou zijn met wie ik mijn ervaringen zou kunnen delen. Iemand die zou begrijpen wat ik hier soms doormaak omdat zij het ook doormaakt. Daar keek ik naar uit. Enorm. Ik ben haar op haar eerste dag bijna om de hals gevlogen. Als ik al bevooroordeeld was, dan was ik zeker in positieve zin bevooroordeeld. Al snel bleek dat mijn collega nogal negatief ingesteld was. Niet zomaar af en toe eens klagen en zagen, zoals ik zelf van tijd tot tijd ook wel eens pleeg te doen (iets wat jullie natuurlijk nog nooit gemerkt hebben), maar echt negatief over alles en over iedereen. Ik geef toe: ik werk hier ook niet altijd even graag. De sfeer is hier vaak niet goed. Ik heb hier al mensen horen en zien roepen en tieren tegen elkaar, zoals ik nog nooit iemand heb horen of zien roepen en tieren tegen iemand anders. Maar toch… als je niet probeert je te focussen op de positieve dingen, dan ga je er gewoon aan onderdoor. Ik deed en doe nog steeds mijn uiterste best om door te bijten, niet op te geven, er het beste van te maken, maar… dat is verdorie toch wel heel moeilijk als je een collega naast je hebt zitten die de volledige acht uur per dag letterlijk alles hier zit af te breken. Als je haar moet geloven is iedereen hier slecht van inborst, is het werk dat wij moeten doen belachelijk of juist te veel gevraagd, heeft echt iedereen het slechtste met elkaar voor, enz. Ik heb echt mijn best gedaan om haar leuk te vinden, om vriendelijk te zijn, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik nu op het punt gekomen ben dat ik dat opgegeven heb. Nadat ze me gisteren net die ene keer te veel iets toegesnauwd had en ik uiteindelijk dan toch even mijn zelfbeheersing verloor, vind ik het hier niet meer houdbaar. Op deze manier en in deze sfeer kan en wil ik niet werken. Het werk op zich is niet het werk mijner dromen, maar ik weet dat ik er tevreden mee zou kunnen zijn als ik fijne collega’s had. Het feit dat mijn collega niet in staat is om vriendelijk en enigszins positief te zijn, maakt dat ik hier vaak acht uur lang op mijn tanden zit te bijten. Dat is niet leuk. Ik wil niet opgeven, maar ik begin steeds vaker te beseffen dat ik zo niet wil leven. Ik voel me er niet helemaal goed bij, maar ik denk eraan terug te gaan solliciteren.

Het zat natuurlijk al een tijdje in mijn hoofd op zoek te gaan naar een andere job. Maar nooit werd het zoeken echt concreet.

Tot ik het hier een paar weken geleden even echt beu was, en in een opwelling besloot mijn CV online te zetten. Ik werd gebeld door een interimkantoor, ging daar eens langs en mocht vorige week plots drie sollicitatiegesprekken doen. Daar kwam er dan nog xe9xe9ntje bovenop bij een bedrijf dat me zelf gecontacteerd had en vroeg of ik interesse had.

Vorige week werd plots een stresserende week. Elke dag 8u werken, en daarna nog eens naar Brussel rijden/sporen om een sollicitatiegesprek van telkens 1,5 u te doen. Neem daar dan nog bij dat ik heel onzeker over mezelf word als ik moet gaan solliciteren, en je kan je voorstellen hoezeer ik van de vorige week genoten heb (*kuch*).
Blijkbaar is dat onzeker zijn wel niet echt nodig, want ik kreeg vrijdag bericht van alle bedrijven waar ik was gaan solliciteren: bij xe9xe9ntje mocht ik door naar de volgende ronde, bij drie anderen willen ze me een contract aanbieden. En prompt werd ik nog onzekerder over mezelf. De positie bij het bedrijf waar ik door mocht naar de volgende ronde heb ik  afgewimpeld.  De andere drie bedrijven vragen me natuurlijk zo snel mogelijk te beslissen. Ze bieden tegen elkaar op. Proberen me te overtuigen dat hun bedrijf de beste keuze zou zijn.  En ik zou mezelf niet zijn als ik me niet te pletter zou twijfelen. Ik besef dat dit een luxeprobleem is. Maar toch… ik wil zo graag de juiste keuze maken. In het ene bedrijf zie ik de functie beter zitten, maar is de verloning niet zo goed en is het bedrijf ook erg moeilijk te bereiken. In het andere bedrijf ben ik bang dat ik de functie niet zal aankunnen, maar krijg ik wel een heel hoog loon xe9n is het bedrijf vlot te bereiken met het openbaar vervoer. Enz.

Vandaag moet ik mijn beslissing meedelen aan de bedrijven. Ik heb uiteindelijk voor de meest uitdagende (en ook veeleisende) functie gekozen. Ik hoop bij god dat het de goede beslissing is, en dat ik niet teveel van mezelf verwacht. Ik hoop echt dat ik me goed ga voelen in de job en in het bedrijf. Het paniekduiveltje met de naam ‘faalangst’ heeft zich sinds ik weet van de interesse van de bedrijven stevig in mijn maag genesteld. Ik hoop dat het snel weer verdwijnt. Door te kiezen voor de meest uitdagende functie probeer ik niet voor de gemakkelijke ‘veilige’ weg te kiezen. Ik probeer te ontdekken wat ik kan. En ik hoop dat het lukt. Ik houd mezelf voor dat de functie nooit zo stresserend en veeleisend kan zijn als dat wat ik vorig jaar deed.
Stiekem wil ik plots wel heel graag hier blijven. Ik weet dat ik dit nu zeg en schrijf vanuit de angst voor het onbekende, en ik weet dat dat een compleet foute beweegreden zou zijn. Ik ben ook niet van plan echt hier te blijven. Dat zou pas echt een foute carrixe8remove zijn. 

Pff. Of hoe het leven soms echt lijkt te bestaan uit het voortdurend nemen van beslissingen en maken van keuzes.

Dit is zo’n dag waarop de nood om te tieren en te brullen steeds meer toeneemt. De nacht was veel te wakker. Bij elk nieuw telefoontje en elke nieuwe case waarbij je de klant belooft hem op de hoogte te houden, word je een beetje meer misselijk. Je weet dat je liegt, maar je hebt weinig keuze… Stress en frustratie stapelen zich op.

En het is niet alleen dat. Ik heb me laten vangen aan iets. Ben weer te naxefef en goedgelovig geweest. Heb na enige aarzeling blijkbaar toch te snel mijn vertrouwen aan iemand gegeven.  Blijf nu teleurgesteld achter.  Ik heb me laten vangen… dacht dat iemand het goed meende. Begon mij te verheugen op nieuws van die persoon. Wat blijft er nu over? Geen blik wordt me nog waardig gekeurd. Geen woord wordt er nog gezegd. Ik vraag me af wat, hoe en waarom, en moet alle moeite van de wereld doen om geen berichtjes te blijven sturen… Ik wil niet aanhankelijk en onzeker zijn, maar de innerlijke strijd is enorm.

*zucht*

Wat ik nodig heb?
Een gexefsoleerde kamer… om alle frustratie er eens uit te schreeuwen.
Een boksbal… om alle frustratie er eens uit te slaan.

En ook.. twee luisterende en begrijpende armen om me heen.

Ik heb eventjes weer meer nood aan het hier schrijven. Omdat ik me niet kan/wil uiten in woorden/daden? Ik weet het niet.
Ik lijk wel gek te worden door de voortdurende twijfels en spanning die in me rondspoken. Vanmorgen begon ik vol goede moed aan een nieuwe werkweek… de moed des te groter omdat het een kortere werkweek was… maar… algauw werd die goede moed compleet de bodem ingeslagen door het slechte nieuws dat een collega me te vertellen had. Wat is het moeilijk machteloos te moeten toekijken als mensen uit je omgeving steeds weer (zo lijkt het toch) getroffen worden door erg grote tegenslagen…

Het gekke is dat ik , op momenten waarop ik het allemaal niet goed meer weet,  steeds weer op zoek ga naar liedjes of gedichten of verhalen of beelden, waarin ik me herken… Liedjes of gedichten of verhalen of beelden die uitdrukking geven aan dat wat ik hier vanbinnen voel. Vaak is de link of de band met de realiteit vooral in mijn hoofd te vinden, maar toch… op xe9xe9n of andere manier vormt zo’n ‘ding’ dan wel even een troost.

Vandaag vond ik die herkenning / troost in een liedje, dat ik bijna mijn hele jonge leven gehaat heb. Bijna elke keer dat ik me moest voorstellen, kwam xe9xe9n of andere leukerd met dat ene zinnetje uit dat ene liedje op de proppen. En toch… vandaag heb ik het liedje nog eens volledig beluisterd, en vandaag voelde ik me op xe9xe9n of andere vreemde manier verbonden met het liedje.  Vooral het hunkeren naar een *weg*, een droomwereld…

*Luister*

Het lijkt wel alsof ik plots overal tegen muren oploop.
Op het werk, thuis, bij vrienden, bij familie…

Op het werk draait alles vierkant. Morgen bijvoorbeeld zal ik van 7u ‘s morgens tot 11u ‘s morgens de enige Duits-ondersteunende agent zijn. Het drukste moment van de dag. En ik mag het alleen doen.  En denk je dat ze vragen of ik het erg vind een uur vroeger te moeten beginnen dan mijn shift voorzien is? Neen. Ze vragen dat niet, ze gaan er gewoon van uit dat ik dat wel zal doen.
Tot voor twee weken begonnen er sowieso 3 mensen om 7u,  en dan meestal nog eens 2 om 8u.  Nu is dat gewoon onmogelijk. Met xe9xe9n iemand in training, xe9xe9n iemand die ziek is en xe9xe9n iemand die verlof heeft, blijven er nog 3 mensen over die Duits ondersteunen. Dat wil zeggen: xe9xe9n iemand die om 7u begint, xe9xe9n iemand die om 11u begint en xe9xe9n iemand die om 14u begint. De situatie is dramatisch.  Het is gewoon niet haalbaar wat ze van ons verwachten. En toch komen er steeds maar extra taken bij. Want ja ‘iemand moet het doen, he…’ Ons team is geen zinkend schip…  het schip ligt al lang op de bodem van de zee… en wij, wij zijn spartelende mensjes die hopen dat er binnen afzienbare tijd een reddingsboot voorbijkomt. En wat heb ik een spijt dat ik al niet een paar maanden eerder naar een andere job gezocht heb.  Wat vind ik het jammer dat ik hiervan deel moet uitmaken.

Misschien is het wel de stressige situatie op het werk die maakt dat ik op andere gebieden ook tegen muren aanloop. Ik weet met mezelf niet echt blijf op dit moment. Enerzijds wil ik hier zo snel mogelijk weg, anderzijds wil ik mijn collega’s niet in de steek laten.  Enerzijds heb ik behoefte aan aandacht en begrip, anderzijds wil ik het liefst dat ze me met rust laten.

Op persoonlijk gebied, wil ik eigenlijk heel graag een huisje kopen samen met vrienjte. Met een tuintje, want dat mis ik heel erg hard. Ik heb de laatste weken heel hard de behoefte me ergens echt te settelen. Ergens anders dan in L., waar we nu wonen. Ik wil weer terug naar onze thuisstreek… heb nood aan vertrouwdheid en aan bekende dingen. Ik vind ons appartementje zeker wel ok, maar echt mijn draai vind ik toch niet in L. 
Kvoel me ook een beetje verlaten door mijn familie. Het is zo vreemd… ik voel me soms nog zo jong en afhankelijk, terwijl zij me helemaal losgelaten hebben. Soms voelt het alsof ze mij echt niet meer nodig hebben. Ik heb het daar best wel moeilijk mee… Ik kan me maar niet neerleggen bij het idee en het gevoel dat ik maar een outsider ben.

Overal rond me heen staan muren. En ik vind maar geen deur.

Het is alweer lang geleden dat ik me er nog eens toe kon zetten hier een stukje te schrijven. Soms wel de behoefte, maar niet de fut. Soms wel de fut, maar niet de inspiratie.

Veel mensen hebben vrijaf vandaag, ook bij ons, maar ik heb me vrijwillig opgegeven om toch te komen werken. Waarom? Omdat ik voor 2007 nog slechts 4,5 verlofdagen heb en ik toch nog graag ergens dit jaar een weekje weg zou willen gaan. Doordat ik vandaag werk, krijg ik een dagje recup en verleng ik zo mijn vakantie-die-nog-moet-komen-en-aangevraagd-en-vastgelegd-moet-worden.  Dromen mag. Niet?

Ten huize Kaat gaat alles min of meer zijn gewone gangetje.
Kaat werkt. Kaat leeft. Kaat probeert zoveel mogelijk uit elke dag te halen. Soms gaat dat wat makkelijker en soms wat moeilijker, maar dat lijkt me vrij normaal.
Ik moet bekennen dat ik de laastste weken terug wat meer gestresseerd en gefrustreerd rondloop. Ik vermoed dat dat vooral te maken heeft met een gevoel van onzekerheid over mijn toekomst, dat weer de kop opsteekt.  Ik zal even kort schetsen waarom. Op het werk loopt eind 2007 het contract met onze klant af. Dat contract wordt niet vernieuwd, wat wil zeggen dat ze ons team een andere taak gaan geven. Het ziet er op dit moment naar uit dat ons team gesplitst zal worden en dat we op verschillende plekken/in verschillende teams zullen terechtkomen. Ik heb al vaker gezegd dat dit niet mijn droomjob is. En eerlijk waar: ik zie het eigenlijk niet zitten om in een ander team weer helemaal opnieuw te beginnen. Ik ben ook niet de enige die zo denkt: zo ongeveer iedereen hier zoekt een andere job. Stilletjesaan beginnen mensen te vertrekken, en zo wordt de werkdruk – die door een massaal vertrek van 7 teamgenoten in februari/maart al enorm verhoogd was – steeds wat groter. Het is hier niet leuk meer. Iedereen loopt op de tippen van z’n tenen. Onze teamleader is niet meer gemotiveerd. Niemand nog eigenlijk. Ik wil hier dus ook graag weg. Ik wil een job met wat meer uitdaging, wat meer verantwoordelijkheid, wat meer loon, wat minder vroeg werken… Daarvoor moet ik me natuurlijk weer op de jobmarkt gooien. En daar knelt het schoentje. Die jobmarkt is niet meteen mijn favoriete ding. Iets minder onzeker dan de vorige keer ben ik nu wel: ik heb een iets beter idee van mijn sterke – en ook zwakke – punten, maar toch… Deze job was nu ook niet zo’n grote boost voor mijn zelfvertrouwen.
Komt daarbij dat er op het werk op persoonlijk vlak ook een paar dingen gebeurd zijn, die me een beetje uit het lood geslagen hebben. Niets spectaculairs of dramatisch, maar ik heb niet veel nodig om me niet meer op mijn gemak te voelen. Die situatie is zich wel weer aan het stabiliseren en dat komt allemaal wel in orde, ook mede doordat ik het mezelf niet toegestaan heb mamoeten van millimetermugjes te maken… maar toch: de afgelopen maand was een maand waarin ik soms liever niet op het werk was verschenen. Gelukkig wint mijn rationele vermogen het soms toch nog eens van mijn irrationele instinctieve reactie.

Ik wens jullie allemaal een fijne dag (week? maand?) toe.
Dat het zonnetje nog veel mag schijnen, en de lente nog veel mag kriebelen…